הקדמה
טייערע לייענער,
די וואך לייענען מיר פרשת וישב – „וישב יעקב בארץ מגורי אביו“. יעקב אבינו וויל זיך שוין אוועקזעצן בשלוה, און גלייך הייבט זיך אן די מעשה פון יוסף און זיינע ברידער: די כתונת פסים, די חלומות, דער בור און די מכירה. די סדרה איז פול מיט חלומות – פון אלומות אויפן פעלד, פון זון, לבנה און שטערן, פון א וויינשטאק און פון קערב מיט ברויט – און ממילא איז דער נומער אויך א ביסל א נומער פון חלומות. און ווייל שבת פרשת וישב איז היי־יאר שבת חנוכה, שיינט שוין דורך די זייטן דאס ערשטע חנוכה־ליכטל.
אין אונזער הויפט־ארטיקל גייט „גרוש“ דורך דער סדרה פון „אלה תולדות יעקב יוסף“ ביז יהודה און תמר, און ער פירט עס אויס מיט א חנוכה־געדאנק. אויף היידפארק האט מען אין תשס"ו געפרעגט וואס טייטשט „כתונת פסים“ און ווי האט געהייסן פוטיפר'ס ווייב. דער הלכה־שמועס איז א שאלה פאר דעם קומענדיגן פרייטאג: ווען איז פלג המנחה ערב שבת חנוכה, און צי מען מעג צינדן פאר דעם. אין „תורה און וויסנשאפט“ ערקלערט „דיכטער“ ווי אזוי די זון און די לבנה ווערן פארדונקלט – די זעלבע מאורות וואס האבן זיך געבוקט צו יוסף'ן אין חלום.
קומענדיגן מאנטאג, כ"ז כסלו, איז די יארצייט פונעם מונקאטשער רב, רבי ברוך ראבינאוויטש, און מיר ברענגען א בריוו און זכרונות פון קאווע שטיבל. אין „הומאר“ שפילט מען זיך אין פותר חלומות. דערצו קומען די פעסטע קאלומס: „יארצייטן פון דער וואך“, „פערל פון די ארכיוון“, „היינט מיט . . . יאר צוריק“ און „די תגובה פון דער וואך“.
ביי יעדן שטיק שטייט פון וועלכן ארכיוו עס קומט, דער ניק פונעם שרייבער, און ווען עס איז געשריבן געווארן. די ווערטער זענען זייערע; מיר האבן מגיה געווען דעם אויסלייג און די גראמאטיק, און וואו מיר האבן עפעס אויסגעלאזט, שטייט „[פארקירצט]“.
א גוט שבת, א פרייליכן חנוכה, און האט הנאה פון לייענען!