הקדמה
טייערע לייענער,
דער נומער קומט ארויס ראש חודש טבת, דעם זעקסטן טאג חנוכה, און דעם שבת לייענען מיר פרשת מקץ – „ויהי מקץ שנתים ימים ופרעה חולם“. פרעה חלומט פון זיבן פעטע קי און זיבן פולע זאנגען, און יוסף, וואס איז צוויי יאר געזעסן אין דער תפיסה, ווערט אין איין טאג דער משנה למלך. דער שבת איז אויך זאת חנוכה, דער אכטער טאג, ווען אלע ליכט ברענען. ממילא גייט דער נומער אויף צוויי וועגן: חלומות און ליכט.
אונזער הויפט־ארטיקל איז „קרעמער“'ס בילד פון דעם ערשטן חנוכה־אוונט – פון מנחה אין שול ביז א טאטע וואס קוקט אין די ליכטלעך און בענקט צו זיין אייגענער קינדהייט. אין קאווע שטיבל האט מען געפרעגט א קשיא וואס מוטשעט שוין דורות: פארוואס פייערן מיר דאס קריגל אויל און נישט דעם נצחון אין דער מלחמה? אין „הלכה־שמועס“ פרעגט מען צי גלעזלעך אין א זילבערנער מנורה נעמען אוועק דעם הידור. אין „תורה און וויסנשאפט“ ברענגען מיר א שלש־סעודות־תורה איבער פרעה'ס חלום, וואס הייבט זיך אן מיט א פשוטער קשיא און ענדיגט זיך מיט הנחות קדומות – און מיט א ווארט פון איינשטיין.
מיטוואך איז ו' טבת, די יארצייט פונעם הייליגן שינאווער רב, און מיר ברענגען א שמועס פארוואס ער איז אליין אוועקגעפארן קיין ארץ ישראל. אין „הומאר“ פרעגט איינער צי ער זאל בענטשן ראש חודש טבת, נאכדעם וואס ער האט פארפאסט ראש חודש כסלו – און געהאט דעם בעסטן חודש זינט יארן. דערצו קומען די פעסטע קאלומס: „יארצייטן פון דער וואך“, „פערל פון די ארכיוון“, „היינט מיט . . . יאר צוריק“ און „די תגובה פון דער וואך“.
ביי יעדן שטיק שטייט פון וועלכן ארכיוו עס קומט, דער ניק פונעם שרייבער, און ווען עס איז געשריבן געווארן. די ווערטער זענען זייערע; מיר האבן מגיה געווען דעם אויסלייג און די גראמאטיק, און וואו מיר האבן עפעס אויסגעלאזט, שטייט „[פארקירצט]“.
א גוט שבת, א פרייליכן חנוכה, און האט הנאה פון לייענען!