פרשת ויגש

הקדמה

טייערע לייענער,

די וואך לייענען מיר פרשת ויגש – „ויגש אליו יהודה“. יהודה טרעט צו צום מצרי'שן משנה למלך און בעט אז מען זאל אים נעמען פאר א קנעכט אנשטאט בנימין. יוסף קען זיך מער נישט איינהאלטן און זאגט צוויי ווערטער: „אני יוסף“. דערנאך קומען די עגלות פון מצרים, דער אלטער יעקב לעבט אויף, און די גאנצע משפחה נידערט אראפ קיין גושן.

אין אונזער הויפט־ארטיקל ברענגט „מגיד“ פון דער קרעטשמע צוויי פשטים פונעם ספר „נפלאות חדשות“ אויף יהודה'ס רייד: פארוואס רעדט ער צו א מצרי פון „אונזערע געזעצן“, און וואס מיינט „כי כמוך כפרעה“. אין קאווע שטיבל האט מען אין תשע"ה גערעכנט וויפיל ליכט פון די אויגן א „פסיעה גסה“ נעמט צו, געפרעגט צי יהודה האט שוין געוואוסט ווער עס שטייט פאר אים, און פארוואס יוסף האט באזעצט זיין טאטן אין גושן. אין „תורה און וויסנשאפט“ פארן מיר מיט די עגלות פון מצרים: וויאזוי האבן די מצריים געשלעפט די ריזיגע שטיינער פון די פיראמידן, און צי האט מען שוין דעמאלט געקענט עלעקטריק?

קומענדיגן זונטאג איז עשרה בטבת. אין „הלכה־שמועס“ רעדט מען ווער עס מוז פאסטן און ווער איז פטור, און פארוואס עשרה בטבת איז שטרענגער על פי הלכה. דעם זעלבן טאג איז די יארצייט פון רבי נתן פון ברסלב, און „ברסלבער“ שילדערט די ערשטע יארן פון זיין וועג צו חסידות. „זאלצוואסער“ פרובירט צו האלטן „אל תרגזו בדרך“ אפילו ווען א פאליציאנט שטעלט אפ זיין קאר. דערצו קומען די פעסטע קאלומס: „יארצייטן פון דער וואך“, „פערל פון די ארכיוון“, „היינט מיט . . . יאר צוריק“ און „די תגובה פון דער וואך“.

ביי יעדן שטיק שטייט פון וועלכן ארכיוו עס קומט, דער ניק פונעם שרייבער, און ווען עס איז געשריבן געווארן. די ווערטער זענען זייערע; מיר האבן מגיה געווען דעם אויסלייג און די גראמאטיק, און וואו מיר האבן עפעס אויסגעלאזט, שטייט „[פארקירצט]“.

א גוט שבת, און האט הנאה פון לייענען!