הקדמה
טייערע לייענער,
מיט פרשת ויחי ענדיגט זיך ספר בראשית, און דעם שבת וועט מען אין שול אויסרופן „חזק חזק ונתחזק“. יעקב אבינו רופט צונויף זיינע קינדער, בענטשט יעדן איינעם באזונדער, און בעט מען זאל אים נישט באגראבן אין מצרים. דאס נומער גייט נאך די דאזיגע פעדעם: ברכות, צוואות, קבורה, און דער „קץ“ וואס יעקב האט געוואלט מגלה זיין.
דער הויפט־ארטיקל, „פונעם אייביקן קוואל“, איז א קורצער מאמר וואס „לאנדסמאן“ האט אין 2009 איבערגעדרוקט אויף היידפארק. ער ערקלערט פארוואס יעקב'ס ברכות בלייבן אייביג אקטועל, און וואס רבי יוחנן מיינט מיט „יעקב אבינו לא מת“.
רש"י זאגט אז יעקב האט געוואלט מגלה זיין דעם קץ, און די שכינה האט זיך פון אים אוועקגענומען. אויף קאווע שטיבל האט מען זיך געטענה'ט צי מען מעג רעכענען דעם קץ, און פארוואס דער רמב"ם, וואס הייסט נישט רעכענען, ברענגט אין איגרת תימן אליין א „קבלה“ אויף א יאר. דעם רמב"ם'ס יארצייט, כ' טבת, פאלט אויס די וואך, און אין „אנשי שם“ לייענען מיר זיין אייגענעם בריוו וועגן זיין טאג ביים קעניג און ביי די קראנקע.
יעקב און יוסף לאזן איבער צוואות; די הלכה־שמועס פרעגט צי א זיידנ'ס צוואה מחייב די אייניקלעך. ניטל־נאכט פאלט אויס היינט, דאנערשטאג ביינאכט, און אין „תורה און וויסנשאפט“ ערקלערט „קאך_לעפל“ פארוואס עס זענען דא צוויי ניטלען, און ווי די מחלוקת פון שמואל און רב אדא שפיגלט זיך אפ אין די צוויי קאלענדארן. פאר הומאר: ווען דער מנהל „פענסטער“ האט אין תשס"ו אפגעטרעטן, האט דער עולם אים „מספיד“ געווען – מיט „ויחי יעקב“ און „יעקב אבינו לא מת“.
ווי אלעמאל: „היינט מיט . . . יאר צוריק“, די יארצייטן פון דער וואך, פערל פון די ארכיוון און די תגובה פון דער וואך. ביי יעדן שטיקל שטייט פון וואנעט עס קומט, דער ניק פונעם שרייבער, און ווען עס איז געשריבן געווארן. די ווערטער זענען זייערע; מיר האבן מגיה געווען דעם אויסלייג און די גראמאטיק, און וואו מיר האבן עפעס אויסגעלאזט, שטייט „[פארקירצט]“. וואו די רעדאקציע האט עפעס צוגעלייגט, שטייט „[רעד.: …]“.
א גוט שבת, און חזק!