אויפן וועג: באסן, פליגער, בייקס און אן ענדלאזער האטעל
הקדמה
א גוטן מאנטאג, טייערע לייענער!
דאס איז דער ערשטער וועלטליכער נומער פון „ארכיוו“, און מיר האבן אים געגעבן א טעמע וואס פאסט פאר א מאנטאג אינדערפרי: אויפן וועג. ווער פארט נישט? צו דער ארבעט, צו א שמחה, קיין קאנטרי, אדער אויף א נסיעה צו דער אנדערער זייט פון לאנד.
מיר הייבן אן מיט א פעליעטאן פון „זאלצוואסער“: א ביזנעסמאן פון אפסטעיט וואס פארט מיטן באס קיין וויליאמסבורג באשרייבט די וועלט וואס לעבט אויף די זיצן – ווער זיצט וואו, ווער דאווענט ווען, און ווער רעדט מיט וועמען. דערנאך פירט אונז „פארוואס?“ אריין אין א גאר מאדנעם האטעל: א האטעל מיט אן ענדלאזער צאל צימערן, וואס איז שוין פול, און פונדעסטוועגן געפינט מען פלאץ פאר נאך א גאסט. און דאס איז נישט קיין וויץ.
„ערנסטגערעדט“ נעמט אונז מיט אויף א נסיעה דורך יעלאוסטאון און גרענד טיטאן – גייזערס, בייסאנען, בערג מיט שניי אינמיטן זומער. „קאך_לעפל“ שפאצירט אריין אין דעם אמאליגן אידישן איסט סייד, וואו די אימיגראנטן פון מזרח־אייראפע האבן זיך באזעצט נאך דער לאנגער רייזע איבערן ים. „קווארטין“ דערציילט ווי די חזנים פון אמאל זענען געפארן פון שטעטל צו שטעטל מיט זייערע כארן, און „Yentash“ פרעגט די שווערע שאלה: וואס טוט א חסיד אויף א פליגער?
אינמיטן נומער שמועסט מען אויף קאווע שטיבל: ווען די שטאט האט אויפגעשטעלט סיטי־בייקס אין וויליאמסבורג, האבן אפאר אינגעלייט געגרינדעט „חסידים פאר בייקס“, און דער עולם האט געהאט וואס צו זאגן. דערצו: פערל פון די ארכיוון וועגן תפילת הדרך און וועגן פארן, „היינט מיט . . . יאר צוריק“ (קאפערניקוס, און א מעשה מיט קעץ), און די תגובה פון דער וואך.
אלע שטיקער זענען אויסגעקליבן פון די ארכיוון און מגיה געווען לויט די כללים פון אויסלייג און גראמאטיק. דער טעקסט איז געבליבן ווי די שרייבער האבן אים געשריבן, אויסער די תיקונים וואס די כללים פאדערן; וואו מיר האבן עפעס אויסגעלאזט, שטייט [פארקירצט]. גוטע רייזע!