הקדמה
טייערע לייענער,
די וואך לייענען מיר פרשת וארא. משה רבינו קומט צוריק צו פרעה'ן מיט דער שליחות „שלח את עמי“, פרעה'ס הארץ ווערט פארהארטעוועט, און עס הייבן זיך אן די מכות: דם, צפרדע, כנים, ערוב, דבר, שחין און ברד. אבער די סדרה הייבט זיך אן מיט א פסוק וואס מען לייענט אמאל אריבער: „וגם אני שמעתי את נאקת בני ישראל“.
אויף דעם פסוק איז אונזער הויפט־ארטיקל. „אמת45“ פון קאווע שטיבל ווייזט פון דער פסיכאלאגיע און פון חסידישע מעשיות, אז מען קען נאר העלפן א מענטש וואס וויל זיך אליין העלפן, און אז די גאולה פון מצרים האט זיך אנגעהויבן מיט א קרעכץ. אויף היידפארק האט מען אין תשס"ו געפרעגט פארוואס די חרטומים האבן נישט געקענט מאכן כנים, און זיבן תירוצים זענען צוזאמגעקומען. אין „תורה און וויסנשאפט“ שמועסט מען צי די מכות זענען געווען נאטורליך – פונעם אבן עזרא און אברבנאל ביז א וואלקאן אין גריכנלאנד.
וארא איז אויך די צווייטע פון די שובבי"ם וואכן. אין „הלכה־שמועס“ זוכט מען פון וואנען דער מנהג קומט, און וואס עס האט צו טון מיט גלות מצרים. ד' שבט, דעם קומענדיגן דינסטאג, איז די יארצייט פונעם באבא סאלי, און „אנשי שם“ ברענגט א קורצע שילדערונג פון זיין לעבן. און אין „הומאר“ פארלאנגט א מצרי קאמפענסאציע פאר די צען מכות – און די לייענער פון קאווע שטיבל ענטפערן אים. דערצו קומען די פעסטע קאלומס: „יארצייטן פון דער וואך“, „פערל פון די ארכיוון“, „היינט מיט . . . יאר צוריק“ און „די תגובה פון דער וואך“.
ביי יעדן שטיק שטייט פון וועלכן ארכיוו עס קומט, דער ניק פונעם שרייבער, און ווען עס איז געשריבן געווארן. די ווערטער זענען זייערע; מיר האבן מגיה געווען דעם אויסלייג און די גראמאטיק, און וואו מיר האבן עפעס אויסגעלאזט, שטייט „[פארקירצט]“.
א גוט שבת, און א גוטן חודש!