געזונט: דאקטוירים, שפיטעלער, רפואה און מעדיצין

הקדמה

„כי אני ה' רופאך“ – מיט די ווערטער ענדיגט זיך די מעשה פון מרה, און מיט זיי עפענען מיר א נומער וועגן א טעמע וואס יעדער האט צו טון מיט איר, צי ער וויל צי נישט: געזונט. דאקטוירים און שפיטעלער, רפואות און מעדיצין, און די פילע מיינונגען וואס אידן האבן דערוועגן אויף די פארומס.

אינעם הויפט־ארטיקל פרעגט „יידל“ צי נאטורליך איז טאקע געזונטער, און ווייזט מיט ביישפילן – פון ארסעניק אין וואסער ביז רויע מילך – אז די נאטור איז נישט אלעמאל אונזער בעסטער פריינט. אינעם שמועס פון דער וואך קריגן זיך די ליינער פון דער „היימישער קרעטשמע“ איבער רייכערן: די רויכערער פארטיידיגן זיך, די אנדערע קענען דעם רויך נישט אויסהאלטן, און איינער פרעגט צי ער מוז אויסלעשן דאס ציגארעטל איידער ער גיט א היטש.

„הערשי“ נעמט אונז מיט אויף א שפאציר דורך דער געשיכטע פון בלוטלאזן ביז צום היינטיגן בלוט־טעסט – אלעס אין דער פארעם פון „הלכות הקזת הדם“, מיט מליצות פון גמרא און ספרים. „פליקער“ דערציילט די געשיכטע פון דעם שווארצן טויט, די מגיפה וואס האט אינעם פערצנטן יארהונדערט אויסגעמעקט א גרויסן טייל פון אייראפע, וואס זי האט געמיינט פאר די אידן, און ווי אזוי א קינדער־ניגון האט זי פארגעדענקט.

„לייבל שטילער“ שרייבט וועגן די געפילן פון א קורצן באזוך אין שפיטאל. „וואלווי“ שרייבט א רעצענזיע אויף א בוך וועגן דעפרעסיע, און די ליינער שמועסן צי א בוך קען בכלל העלפן. צום סוף לאזט זיך הערן דער פורים־דאקטאר פון „זאלצוואסער“ מיט זיין דיאגנאז פון א „לינקן טאג“.

אין „היינט מיט . . . יאר צוריק“: א „דיבוק“ אין ירושלים פון 2010, און א שאלה וועגן קימפעטארין־היימען פון 2006. אין די פערל: דריי קורצע מעשהלעך פון דאקטאר און פאציענט.

אלע שטיקלעך זענען אויסגעקליבן און מגיה געווען; וואו מען האט פארקירצט, איז עס אנגעצייכנט. די פולע מקורות געפינט איר אויפן לעצטן בלאט.