הקדמה
טייערע לייענער,
די וואך לייענען מיר פרשת בא. די לעצטע דריי מכות – ארבה, חושך און מכת בכורות – פאלן אויף מצרים, און אינמיטן דער נאכט רופט פרעה משה און אהרן און לאזט ארויס די אידן. ביי דער ערשטער מצוה וואס כלל ישראל באקומט, „החודש הזה לכם“, ווייזט דער אייבערשטער משה'ן די לבנה, און די סדרה ברענגט אויך דעם קרבן פסח, די מצות און די פרשיות פון די תפילין.
אין אונזער הויפט־ארטיקל לערנט „קאך_לעפל“ פון קאווע שטיבל אפ דעם רמב"ן אויף יענער נאכט: ווען זענען די אידן באפרייט געווארן, און ווען זענען זיי ארויס? דערנאך שטעלט ער דאס צו צו א צווייטער עמאנציפאציע, דריי טויזנט יאר שפעטער, אין אמעריקע. אויף היידפארק האט מען אין תשס"ו געפרעגט וואס איז דער חילוק צווישן „חודש“ און „ירח“, פארוואס די הינט האבן נישט געבילט, און וויפיל פראצענט פון די אידן פרעה האט געוואלט ארויסלאזן. אין „הלכה־שמועס“ קריגט מען זיך אויף רבינו תם'ס תפילין: א חיוב, א מנהג, אדער א חומרא וואס ווערט א קולא? און אין „תורה און וויסנשאפט“ פרעגט מען: וואס איז דאס חמץ – א כעמישע ענדערונג אינעם טייג, אדער א הלכה'דיגע הגדרה?
מארגן, פרייטאג ז' שבט, איז די יארצייט פון רבי דוד'ל פון לעלוב, און „בונעס איירעס“ דערציילט פון זיין אהבת ישראל. „דיכטער“ שיקט אונז קיין ירושלים, צו ר' יחיאל'ן, וואס זוכט ערב פסח א שניי־ווייסן שעפסל. דערצו קומען די פעסטע קאלומס: „יארצייטן פון דער וואך“, „פערל פון די ארכיוון“, „היינט מיט . . . יאר צוריק“ און „די תגובה פון דער וואך“.
ביי יעדן שטיק שטייט פון וועלכן ארכיוו עס קומט, דער ניק פונעם שרייבער, און ווען עס איז געשריבן געווארן. די ווערטער זענען זייערע; מיר האבן מגיה געווען דעם אויסלייג און די גראמאטיק, און וואו מיר האבן עפעס אויסגעלאזט, שטייט „[פארקירצט]“.
א גוט שבת, און האט הנאה פון לייענען!