נאטור און ט"ו בשבט: ביימער, חיות, פייגל און קאנטרי

הקדמה

„כי האדם עץ השדה“ – דער מענטש איז ווי א בוים פונעם פעלד. דעם שבת קומט ט"ו בשבט, דער ראש השנה פאר די ביימער, און דערפאר איז דער נומער געווידמעט דער נאטור: ביימער און וועלדער, חיות און פייגל, און אביסל קאנטרי.

אינעם הויפט־ארטיקל פרעגט „הוגה“ צי א פרומער איד דארף זיך אנגיין וואס עס טוט זיך מיט די וועלדער און מיטן מיסט, און ער ענטפערט מיט דער מצוה פון „בל תשחית“ – פונעם רמב"ם און ספר החינוך ביזן רש"ר הירש – און מיט פראקטישע עצות פאר יעדער שטוב. אינעם שמועס פון דער וואך גיבט „בדחן“ צו אז ער האט מורא פאר הינט, און די ליינער טיילן זיך מיט עצות, קמיעות און זכרונות.

„יידל“ ברענגט נייע מינים חיות און געוויקסן וואס מען האט אנטדעקט אין 2012, פון א מאלפע וואס ניסט ווען עס רעגנט ביז א ווארעם טיף אונטער דער ערד. „אמת וצדק“ גייט נאך די מקורות פונעם גולם פון פראג און פרעגט צי ער האט טאקע עקזיסטירט. א וויליאמסבורגער אינגערמאן פארט מיט דער פאמיליע אין קאנטרי און פירט א טאגבוך – מיט מוריטשקעס, פליגן און רעגן. „moshav zekeinim“ דערציילט די רוסישע מעשה פונעם פייער־פויגל, און ווי סטראווינסקי האט זי געמאכט פאר א באלעט. צום סוף פירט „חבקוק הנביא“ א מלחמה מיט א שווארצער קאץ אין דער סוכה.

אין די פערל: מענטשן וואס גלייבן אז פייגל עקזיסטירן נישט, א דאנערשטאג נאכט הינטערן באנגעלאו, און א ליד פון ביימער וואס שטייען צוזאמען. אין „היינט מיט . . . יאר צוריק“: א לעצט שטיקל פיש וואס קיינער וויל נישט אויסעסן (2006), און אן אסיפה פון מוריטשקעס וואס האבן מורא פאר א „לעדערנער מגיפה“ (2013).

אלע שטיקלעך זענען אויסגעקליבן און מגיה געווען; וואו מען האט פארקירצט, איז עס אנגעצייכנט. די פולע מקורות געפינט איר אויפן לעצטן בלאט.