הקדמה
טייערע לייענער,
די וואך לייענען מיר פרשת בשלח. דער ים שפאלט זיך, משה און די אידן זינגען „אז ישיר“, און דערפאר הייסט דער שבת „שבת שירה“. דערנאך פאלט דער מן פון הימל, יעדן טאג פונקט גענוג. היי־יאר פאלט שבת שירה אויס אויף ט"ו בשבט, דעם ראש השנה פון די ביימער.
אין אונזער הויפט־ארטיקל פרעגט „מצטמק ויפה“ פון קאווע שטיבל: פארוואס זאגן חז"ל אז פרנסה און א שידוך זענען „שווער ווי קריעת ים סוף“, אז פארן באשעפער איז דאך גארנישט שווער? און „ברסלבער“ ענטפערט מיט א ווארט פונעם „דברי ישראל“.
ג' בשלח זאגן אסאך אידן פרשת המן אלס סגולה פאר פרנסה. אין „שמועסן אויף דער סדרה“ קריגט מען זיך: פון וואו שטאמט דער מנהג? „משיח_השם“ באשרייבט וואס עס טוט זיך אויף אזא טאג אין הימל, און „צייטליך“ האט א סגולה וואס איז, לויט אים, נאך נישט בדוק ומנוסה.
צו ט"ו בשבט שמועסט מען אין „הלכה־שמועס“ צי מען מעג עסן סטראבעריס. אין „תורה און וויסנשאפט“ – א „האנט“ אין הימל, אין דער וואך פון „וירא ישראל את היד הגדולה“. און אין „אנשי שם“ – הרב אליעזר שלמה שיק, דער צדיק פון יבנאל, וועמענס יארצייט פאלט אויס י"ז שבט.
ביי יעדן שטיק שטייט פון וועלכן ארכיוו עס קומט, דער ניק פונעם שרייבער, און ווען עס איז געשריבן געווארן. די ווערטער זענען זייערע; מיר האבן מגיה געווען דעם אויסלייג און די גראמאטיק, און וואו מיר האבן עפעס אויסגעלאזט, שטייט „[פארקירצט]“.
א גוט שבת, און האט הנאה פון לייענען!