הקדמה
טייערע לייענער,
די וואך לייענען מיר פרשת יתרו. יתרו הערט וואס עס האט זיך געטון מיט די אידן און קומט צו משה'ן אין מדבר. ער זעט ווי זיין איידעם זיצט אליין און משפט'ט דאס פאלק פון אינדערפרי ביז ביינאכט, און גיט אים אן עצה: שטעל אוועק ריכטער, שרי אלפים און שרי מאות. דערנאך קומען די אידן צום בארג סיני. מען מאכט א גדר ארום דעם בארג, עס דונערט און בליצט, און דער אויבערשטער זאגט די עשרת הדברות.
„לכבוד שבת קודש“ שרייבט „זאלצוואסער“ איבער דעם לעצטן דיבור, „לא תחמוד“: וויאזוי היט מען זיך פון גלוסטן, און וואס לערנט אונז דער גדר ארום דעם בארג? אין „שמועסן אויף דער סדרה“ פרעגט „מאטי“ פארוואס מען האט געדארפט „כפה עליהם הר כגיגית“ נאכדעם וואס די אידן האבן שוין געזאגט „נעשה ונשמע“, און ער ענטפערט מיט א משל פון א רויטן לייט און א טיקעט. „לא תגנוב“ ברענגט אונז צום „הלכה־שמועס“: מעג מען קאפיען א פילם אדער א סידי? אין „תורה און וויסנשאפט“ זוכט מען פארוואס די גאנצע וועלט האלט זיבן טעג אין א וואך – פונעם אבן עזרא ביזן כוזרי.
שבת פרשת יתרו, כ"ב שבט, איז די יארצייט פונעם קאצקער רבי'ן. „דולה ומשקה“ שילדערט די לאנגע יארן ווען ער האט זיך פארשלאסן אין זיין צימער. אויף א לייכטערן טאן פרעגט מען אין קאווע שטיבל: ווי אזוי האט יתרו אויסגעזען? אין „היינט מיט . . . יאר צוריק“ שרייבט „לולקע־ציבעך“ וועגן סייגים, מיטן גדר ביי הר סיני אלס משל. דערצו קומען „פערל פון די ארכיוון“, די „יארצייטן פון דער וואך“ און „די תגובה פון דער וואך“.
ביי יעדן שטיק שטייט פון וועלכן ארכיוו עס קומט, דער ניק פונעם שרייבער, און ווען עס איז געשריבן געווארן. די ווערטער זענען זייערע; מיר האבן מגיה געווען דעם אויסלייג און די גראמאטיק, און וואו מיר האבן עפעס אויסגעלאזט, שטייט „[פארקירצט]“.
א גוט שבת, און האט הנאה פון לייענען!