פרשת משפטים

הקדמה

טייערע לייענער,

די וואך לייענען מיר פרשת משפטים – „ואלה המשפטים אשר תשים לפניהם“. נאך די דונערן און בליצן ביים בארג סיני קומט א לאנגע רייע דינים פונעם טאג־טעגליכן לעבן: א קנעכט און א הלוואה, אן אקס וואס שטויסט און א שומר וואס היט, א שוחד וואס פארבלענדט די אויגן – און צום סוף זאגן די אידן „נעשה ונשמע“. דעם שבת בענטשט מען שוין ראש חודש אדר ראשון.

אין אונזער הויפט־ארטיקל ברענגען מיר דעם מאמר „פונעם אייביגן קוואל: משפטים“ פון מ. אלקין, וואס „לאנדסמאן“ האט אין תשס"ט איבערגעדרוקט אויף היידפארק: פארוואס דארף די תורה אונז זאגן אז די משפטים זענען אויך פון סיני, און וואס האט דאס צו טאן מיט מחצית השקל? אין „שמועסן אויף דער סדרה“ פרעגט „קרעמער“ צי אן אקס קען האבן א חבר – דער אבן עזרא זאגט: „אין לשור ריע רק בן זוטא לבדו“. אין קאווע שטיבל האט מען זיך דורכגעשמועסט ריבית און היתר עיסקא, פון א קנס אין ישיבה ביז hard money loans, און אין „תורה און וויסנשאפט“ האלט מען אין דער האנט א פרוטה פון יוחנן כהן גדול און מען פרעגט: וואס איז געווען א „שקל“?

שבת קודש, כ"ט שבט, איז די יארצייט פונעם קדושת יו"ט פון סיגעט. אין „אנשי שם“ דערציילט מען אויף היידפארק א מעשה פון זיין ברודער'ס לויה, און די חברים פארעכטן איינער דעם אנדערן. אין „הומאר“ קוקן מיר אויף די „משפטים“ פון די אומות: נארישע געזעצן פון אמעריקע ביז סינגאפור. דערצו קומען די פעסטע קאלומס: „היינט מיט . . . יאר צוריק“, „יארצייטן פון דער וואך“, „פערל פון די ארכיוון“ און „די תגובה פון דער וואך“ – עצות פאר איינעם וואס גייט צו א דין תורה.

ביי יעדן שטיק שטייט פון וועלכן ארכיוו עס קומט, דער ניק פונעם שרייבער און ווען עס איז געשריבן געווארן. די ווערטער זענען זייערע; מיר האבן אויסגעקליבן און מגיה געווען דעם אויסלייג און די גראמאטיק, און וואו מיר האבן עפעס אויסגעלאזט, שטייט „[פארקירצט]“.

א גוט שבת, און א גוטן חודש!