הימל און שטערן: אסטראנאמיע, די לבנה, די זון און דער וועלטבוי

הקדמה

„השמים מספרים כבוד א־ל“ – און די שרייבער אויף די פארומס האבן אויך געהאט וואס צו דערציילן. דער נומער איז געווידמעט דעם הימל: דער לבנה, דער זון, די שטערן און דעם ריזיגן וועלטבוי – און דעם, וואס א מענטש טראכט ווען ער הייבט אויף די אויגן.

אינעם הויפט־ארטיקל דערציילט „שמן למאור“ די מעשה פונעם באקאנטן בילד „דאס בלאסע בלויע פינטל“ – די ערד, געכאפט פון א ווייטקייט פון 3.7 ביליאן מייל – און ברענגט זיין פארהיימישטע איבערזעצונג פון קארל סעיגען׳ס ווערטער; אין א קעסטל פרעגט א ליינער וואס דער חידוש איז. אינעם שמועס פון דער וואך, דעם טאג נאך דעם ליקוי חמה פון 2024, פרעגט „שפילער“ פארוואס מען זעט דעם באשעפער דווקא ביי א ליקוי, און נישט יעדן אינדערפרי ווען די זון גייט אויף.

אין „וויסנשאפט“ פרעגט „ידען“ וואס מען האט געהאט פון פליען צו דער לבנה, און „מי אני“ דערקלערט פארוואס מיר זעען נאר איין זייט פון איר. אין „היסטאריע“ קוקן מיר צוריק אויף דעם אוונט ווען די ישראל׳דיגע שיף „בראשית“ איז אראפגעפאלן אויף דער לבנה – ווי דער פארום האט עס איבערגעלעבט. „דער גאלדענער אדלער“ איז געפארן הונדערטער מייל צום ליקוי פון 2017, און באשרייבט ווי די זון ווערט צוגעדעקט „ווי א שווארצע סענדוויטש קוקי“. „הציץ ונפגע“ רעצענזירט די נייע „קאסמאס“־סעריע, און צום סוף באריכט „קרעמער“ פון א קידוש לבנה אין „דערפל“.

אין די פערל: א לבנה וואס באהאלט זיך, א חסידיש ישוב אויפן מארס און א גוטער לץ. אין „היינט מיט . . . יאר צוריק“: זאלצוואסער׳ס עצות פאר שניי פון 2013, און א רעגנבויגן אן קאלירן פון 2024.

אלע שטיקלעך זענען אויסגעקליבן און מגיה געווען; וואו מען האט פארקירצט, איז עס אנגעצייכנט. די פולע מקורות געפינט איר אויפן לעצטן בלאט.