הקדמה
טייערע לייענער,
די וואך לייענען מיר פרשת תרומה – „ויקחו לי תרומה“. משה רבינו בעט ביי די אידן גאלד, זילבער און קופער, וואל און לעדער, אייל און געווירצן, און דערפון ווערט געבויט דער משכן: דער ארון מיט די כרובים, דער שולחן, די מנורה. „ועשו לי מקדש ושכנתי בתוכם“ – דער אייבערשטער וויל וואוינען צווישן מענטשן.
אונזער הויפט־ארטיקל, פון מ. אלקין, פרעגט וואס עס הייסט אז א מענטש אליין קען ווערן א קליינער משכן. אין קאווע שטיבל האט מען אין תשע"ד געקלערט איבער „דירה בתחתונים“: פארוואס דווקא די נידעריגסטע וועלט, און צי מיר זענען טאקע דער „תחתון שאין תחתון הימנו“. אויף היידפארק האט מען אין תשס"ח געפרעגט צי מען מעג אנשרייען יונגעלייט וואס שמועסן און רייכערן פארן בית המדרש אין מיטן דאווענען – א שאלה פון „מקדש מעט“. אין „תורה און וויסנשאפט“ זוכט „חלזון“ דעם חלזון פון תכלת, די בלויע פארב פון די יריעות פונעם משכן.
מיר זענען שוין אין חודש אדר, און זונטאג, ז' אדר א', איז די יארצייט פון הגאון רבי ישראל יצחק רייזמאן, דיין ביי דער עדה החרדית. אין „א שמייכל“ האט „משה געציל“ אנטדעקט אז די זעקס קנעפ פון א בעקיטשע זענען די זעקס קנים פון דער מנורה. דערצו קומען די פעסטע קאלומס: „היינט מיט . . . יאר צוריק“, „פערל פון די ארכיוון“, די „יארצייטן פון דער וואך“ און „די תגובה פון דער וואך“.
ביי יעדן שטיק שטייט פון וועלכן ארכיוו עס קומט, דער ניק פונעם שרייבער, און ווען עס איז געשריבן געווארן. די ווערטער זענען זייערע; מיר האבן מגיה געווען דעם אויסלייג און די גראמאטיק, און וואו מיר האבן עפעס אויסגעלאזט, שטייט „[פארקירצט]“.
א גוט שבת, א פרייליכן חודש אדר, און האט הנאה פון לייענען!