הקדמה
טייערע לייענער,
די וואך לייענען מיר פרשת תצוה – „ואתה תצוה את בני ישראל ויקחו אליך שמן זית זך כתית למאור“. די סדרה רעדט פון דער מנורה וואס מען צינדט יעדן אבנט, פון די בגדי כהונה און פונעם מזבח הקטורת. און עס איז די איינציגע סדרה פון משה רבינו'ס געבורט ביז ספר דברים, וואו זיין נאמען ווערט נישט דערמאנט.
אין אונזער הויפט־ארטיקל פרעגט מ. אלקין פון „פארווערטס“ פארוואס א מנורה וואס מען צינדט יעדן טאג פון ניי הייסט א „נר תמיד“, און ער פירט עס צו „תצוה“ – „מצוה“, און ביז עמלק'ס קאלטקייט. אין קאווע שטיבל האט מען געפרעגט וויאזוי משה רבינו האט אויסגעזען, און אין „תורה און וויסנשאפט“ גייען מיר מיטן „שמן זית זך“ אין גראסערי: וואס מיינט „עקסטרא ווירדזשין“, און צי פאמאס קען הייסן „זך“?
אין „הלכה־שמועס“ לערנען מיר מיט די לייענער פון היידפארק די הלכות פון כהן און לוי ביי קריאת התורה, און „פעדער“ דערציילט פון א פאלשן כהן וואס האט אויך באקומען די עליות פון „במקום לוי“ – און וויפיל עס האט אים געקאסט. די טעג איז די יארצייט פונעם ערלויער רב זצ"ל, און זיין תלמיד „טהור עיניים“ פירט אונז דורך א טאג אין זיין ישיבה. און אין דעם לוח „יארצייטן פון דער וואך“ שטייען די יארצייטן פון י"א ביז י"ז אדר א'.
קומענדיגן זונטאג איז פורים קטן. דערפאר ברענגען מיר פערל פון שמן למאור און שרייבער, א תגובה וואס שטעלט פורים אויפן גאנצן לוח, און אין „היינט מיט . . . יאר צוריק“ א פורים־שמועס צווישן המן און זרש.
ביי יעדן שטיק שטייט פון וועלכן ארכיוו עס קומט, דער ניק פונעם שרייבער, און ווען עס איז געשריבן געווארן. די ווערטער זענען זייערע; מיר האבן מגיה געווען דעם אויסלייג און די גראמאטיק, און וואו מיר האבן עפעס אויסגעלאזט, שטייט „[פארקירצט]“.
א גוט שבת, א פרייליכן פורים קטן, און האט הנאה פון לייענען!